‘Golfen heeft het gewonnen van zelf muziek spelen’

DE ANDERE IK VAN RENÉ VOS

DOOR MAARTJE BERTELINK Voor de vaste rubriek ‘De andere kant van’ vond de redactie dit keer René Vos bereid om iets over zijn leven te vertellen. Hierdoor leren we deze frequente bezoeker van onze golfbaan wat beter kennen. Vanuit zijn appartement aan De Winter kijkt hij uit over hole 10. Hij ziet regelmatig al aan de lichaamstaal van de spelers als een slag niet zo goed is verlopen of als die juist briljant was. Voor René een bron van vermaak, want hij weet uit eigen ervaring maar al te goed hoe dat voelt.

In 2007 is René op ons golfpark komen wonen. Hij zag een advertentie "Kom wonen op de Golfresidentie". Hij kon zijn woning in Hilversum verkopen, zijn vriendin en hij hadden besloten ieder hun eigen weg te gaan, hij golfde zo vaak als hij tijd had en dus leek Dronten wel een goede optie. Na wat appartementen te hebben bekeken koos hij voor zijn huidige stekkie. "Ik viel eigenlijk met mijn neus in de boter. Ik werd leuk ontvangen door de andere golfers en - ondanks mijn toen nog te hoge handicap - werd ik gevraagd als reservespeler voor Heren3. Die jongens hebben me op sleeptouw genomen. Competitie speel ik nog steeds in het qua samenstelling vrijwel gelijk gebleven team. Gaandeweg heb ik ontdekt, dat gezelligheid bij mij boven ambitie gaat. Ik vind het ook heerlijk om na een drukke werkweek zaterdags de baan in te gaan. En als het dan ook nog een beetje goed gaat, geeft me dat een heel lekker gevoel."

Foto boven: Het succesvolle heren competitieteam met Jan Haasnoot, Hans Driesman, Ad Veringa, René Vos, Carl Mulder, Henk Nieuwenhuizen

Foto links: René met naast hem zijn partner Nancy en haar beide dochters Luna en Indy.

Nederlandse gezelligheid

René is eind 1969 in Winschoten geboren. Hij bleef daar met zijn ouders en zus tot hij zestien was. Toen verhuisde het hele gezin naar Australië. Hij legt uit: "Ik zat toen in HAVO3 en mijn zus, die in hetzelfde jaar is geboren als ik - zij in januari ik in december - dachten gelijktijdig na over een uitwisselingsprogramma van een jaar voor ons eindexamen. Dat werd toen op school gepromoot. Een tante woonde in Australië en mede daardoor zijn we daar heen gegaan. Eigenlijk wilden we er wel blijven, maar mijn ouders misten toch familie, vrienden en de Nederlandse gezelligheid te veel. Ik ben daar naar de High School geweest en heb nog een jaar Management en Landmeetkunde gestudeerd. Daarna ben ik verdergegaan in Information Technology. Het is een mooi avontuur geweest, maar na ruim vier jaar zijn we toch teruggegaan."

Samen iets moois van maken

Terug in Nederland - hij was toen 21 - kwam hij als operation specialist te werken bij een bedrijfsvereniging. Na zes jaar vond hij het tijd om wat anders met zijn leven te gaan doen. "Ik was al heel veel met muziek bezig. Voornamelijk gitaar spelen, maar raakte steeds meer geïnteresseerd hoe ik daar nog meer mee kon doen. Het beter laten klinken, het opnemen, verder uitwerken en dat soort dingen. Ik ging met een viersporen recordertje iets opnemen en dat aan een bassist of drummer sturen om er samen iets moois van te maken." Hij besloot daar verder in te gaan en volgde de opleiding Sound Engineering in Amsterdam, hoe neem je geluid op, hoe mix je dat en hoe maak je daar een totaalproduct van. Zo kwam hij in de audiovisuele branche terecht en daar werkt hij nog steeds. Sinds 2004 voor zichzelf. "Ik kwam terug na een jaar Los Angeles.

Daar heb ik gitaar gespeeld aan het Guitar Institute of Technology. Het conservatorium in Nederland sprak me niet zo aan. Daar lag toen nog te veel de aandacht op klassiek en jazz en mijn voorkeur ligt meer bij pop en rock. Dat vond ik in Los Angeles. Dus verhuisde ik daarheen met vriendin en drie katten. Toen we eind 2003 in Nederland terugkwamen was er inmiddels een recessie gaande. Ik werkte voor mijn vertrek bij een dochter van het toenmalige Nederlands Omroep Bedrijf en met dat bedrijf ging het niet zo goed meer. Ik kon wel terugkomen, maar alleen op afroepbasis. Ook met mijn achtergrond als geluidstechnicus bleek het moeilijk werk te vinden. Ik schreef me in bij de Kamer van Koophandel en mondjesmaat kwamen er wat opdrachten. Na verloop van tijd ging het steeds beter lopen en ook nu tijdens de coronaperiode heb ik gelukkig nog regelmatig werk."

René Vos op de afslag van hole 10. Achter hem zijn golf- en competitiemaatje Hans Driesman.

Bermudadriehoek

De kennismaking met golf was al in Australië. Jaren later pakte hij het weer op. "Mijn toenmalige zwager leverde bier aan de Nunspeetse. Hij nam me mee om er te golfen. We werden daar altijd in de watten gelegd en ik had geen GVB nodig. Maar op een gegeven moment nam mijn zwager een kroeg over. Daar ging mijn golfuitje op zondagmorgen. Maar ik vond het golfen inmiddels zo leuk, dat ik er verder mee wilde. Ik ben een cursus gaan doen in Soest, waar je in een weekeind je GVB kon halen. Dat kon toen nog. Golfen kon ik al wel een beetje maar van de regels en de etiquette wist ik helemaal niets. Daarna ben ik lid geworden bij de ANWB. Het leuke daarvan is dat je vrijwel ieder weekeind een wedstrijd hebt op steeds een andere baan. Ik denk dat dat je een betere golfer maakt, omdat je steeds een nieuwe uitdaging aangaat. Maar onze baan verveelt me nog steeds niet. En ik moet zeggen, dat die hele mooie veranderingen heeft ondergaan. Als je kijkt naar de oevers langs hole 4 en 14. Dat was vroeger helemaal kaal. Ook het deel tussen hole 14 en 17 is mooi aangepakt. Dat stond voorheen bij mij bekend als de Bermuda driehoek. De kans dat je daar je bal terugvond, was vrijwel nihil." Sinds kort maakt René deel uit van de weekeindcommissie. Vanuit zijn betrokkenheid bij wedstrijden reageerde hij op een oproep, dat er versterking nodig was. Hij wijst daarbij op het belang dat lage handicappers ook eens ingedeeld worden met hoge handicappers. "Je kunt dan wat van je kennis omtrent techniek en regels overdragen. Dat is leuk. Voor mij maakt het niets uit dat die speler veel meer slagen nodig heeft dan ik. Je speelt tegen de baan en concentreer je op je eigen spel."

Vogeltje dat leert vliegen

Jarenlang speelde René in een bandje, maar dat viel door de verschillende belangen van de leden uit elkaar. Zelf muziek maken doet hij vrijwel nooit meer. "De liefde voor golf heeft het gewonnen. Dat is voor mij veel meer een uitlaatklep." Maar er zijn zeker ook andere bezigheden die hij leuk vindt. "Het afgelopen jaar ben ik twee keer gaan skydiven. Niet uit een vliegtuig, maar in een immense luchttunnel. Ik overweeg nu een training te gaan doen. Ik fladder nu een beetje door de lucht als een vogeltje, dat nog moet leren vliegen. Als ik dan zie hoe anderen het doen... Hartstikke mooi”. “Bij gebrek aan andere bezigheden door de coronabeperkingen ben ik met mijn vriendin Nancy veel gaan wandelen. In de omgeving hebben we prachtige plekjes ontdekt, waarvan ik het bestaan niet eens wist. Ik hou van de natuur en ik kan enorm genieten van het uitzicht uit mijn raam. Maar ik mis absoluut - en velen met mij - het gezellig een biertje drinken in het clubhuis. Laten we hopen dat dit binnen niet al te lange tijd weer kan."

Een beeld uit een Zomeravond Cinema op paleis Soestdijk waar René vanuit de toenmalige werkkamer van prins Bernhard beeld en geluid verzorgde.